Wymienione w dokumentach z 1389 roku jako majątek rycerski należący do familii Hasse. W roku 1428 dobra te nabył szpital św. Elżbiety w Gdańsku i od tego czasu aż do początku XIX wieku Łapino poddzierżawiano, głównie rodzinom gdańskich patrycjuszy. W czasie wojen napoleońskich miasto Gdańsk straciło prawa do majątków leżących na tzw. Wyżynach, m.in. do Łapina. Po nastaniu rządów pruskich, łapińskie dobra nabyli Windischowie. W XIX wieku nastąpił szybki rozwój Łapina, spowodowany przede wszystkim wybudowaniem nad Radunią, u ujścia potoku Struga, nowoczesnej papierni i fabryki papy (pozostałości budynków dawnej papierni znajdują się w części Łapina należącej do gminy Kolbudy). Jej ówczesny właściciel, nabył także sam majątek, jednak wkrótce zbankrutował. Łapino stało się własnością skarbu państwa. Po zakończeniu I wojny światowej grunty Łapina zostały podzielone na dwie części -jedna z nich (zachodnia) znalazła się w Polsce, druga zaś (wschodnia) weszła w skład Wolnego Miasta Gdańska. Podział ten nie zmienił się także po wojnie - obecnie tzw. Łapino Dolne (owa część wschodnia) należy do gminy Kolbudy, a Łapino Górne (część zachodnia) do gminy Żukowo. W oficjalnych wykazach Łapino Górne należące do gminy Żukowo figuruje, jako Łapino Kartuskie. Dzisiaj to przede wszystkim wieś rolnicza i powoli rozwijające się letnisko. Nad położonym wśród lasu Jeziorze Łapińskim działają ośrodki wczasowe. We wsi zachowały się neogotyckie zabudowania folwarku z XXw. (przy półm. krańcu Jeziora Łapińskiego), istniejący niegdyś dwór zniszczał po wojnie. Nad Jeziorem Łapińskim znajdują się kąpieliska, działające przy ośrodkach wczasowych Łapina Dolnego (gmina Kolbudy).















